ара анды мемлекеттік медицина Қ ғ университеті Патологиялы

ара анды мемлекеттік медицина Қ ғ университеті Патологиялы Реферат

Ара анды мемлекеттік медицина қ ғ университеті патологиялы

  СЫРТ Ы ТЫНЫС АЛУ Б ЗЫЛЫСТАРЫНЫ ЖАЛПЫ ЭТИОЛОГИЯСЫҚ Ұ Ң Сырт ы тыныс қ СЫРТ Ы ТЫНЫС АЛУ Б ЗЫЛЫСТАРЫНЫ ЖАЛПЫ ЭТИОЛОГИЯСЫҚ Ұ Ң Сырт ы тыныс қ реттелуіні ң б зылыстары: ұ Тыныс алу орталы ыны ғ ң тежелуі (д рілік ә заттар, наркотиктер) Тынысалу орталы ыны ғ ң органикалы қ за ымдары қ (жара ат, ми қ ісіктері) Афферентті импульсация б зылыстары ұ ( оздыр ыштард қ ғ ы артуы, ң тежелуі, теже-гіштерді ң артуы) Тыныс алу б лшы ұ қ еттеріні нервтік ң импульстарды беру б зылыстары ұ немесе здеріні ө ң за ымданулары: қ Ж лынны ұ ң мотонейрондарын ы за ымданулары ң қ (полиомиелит) Шеткері синапстарды ң аурулары (ботулинус, кураре, миастения) Б лшы ет ұ қ патологиялары (миозит, дистрофия) Кеуде торы экскурсиясы-н ы ң б зылыстары ұ : Кифосколиоз Торакоплас-т ика Пневмо- торакс Гидроторакс Гемоторакс Асцит Метеоризм Гепатомега-л ия Тыныс алу жолдарыны ң б зылыстары: ұ Б где заттар ө Ісіктік сулер ө Бронхоспазм Перибронхи -алды қ обструкция Ке ірдікті ң ң ісінуі ал анша Қ қ без гипер-трофия сы кпе Ө парен-химасыны ңпарен-химасыны ң б зылыстары: ұ кпе тіні Ө к леміні азаюы ө ң (пневмоэктомия) Ж мыс ұ жасай-тын альвеолалар саныны азаюы ң (ателектаз, пневмония) Пневмосклероз, кеп ісінуі, өкеп ісінуі, ө сур-фактантты қсур-фактантты қ ж йе ү б зылыстары ұ нетижесінде кпе ө тініні к лемдік ң ө керілуіні ңкерілуіні ң т мендеуі өт мендеуіө Жедел респира-торлы қреспира-торлы қ дистресс синдром (ЖРДС)

  СТЖ спецификалы к ріністеріне арайқ ө қ  патогендік т рлеріү Т рлері үТ СТЖ спецификалы к ріністеріне арайқ ө қ патогендік т рлеріү Т рлері үТ рлеріү Гипоксемиялы немесе қ лпалы (артериялы ұ қ қлпалы (артериялы ұ қ қ гипоксемия р. О 2 <60> 45 мм с. б. ) диффузиясының бұзылуы; — газдық ацидоз; -вентиляциялық-перфузиялық — гипоксемия; қатынастардың бұзылуы; — газдық емес ацидоз. -веналық қанның жүректің сол жақ бөліміне тікелей түсуі. К рініс-т өК рініс-тө еріері эйфория, естен таңу, қалтырау, бастапқысында – гиперпноэ, тахикардия, АҚ жоғарлауы, артынан – брадипноэ, АҚ төм-уі. — — милық қан ағысы мен бас ішілік қысымның жоғарлауы; — бас аурыуы, мазасыздық, тремор; — естен таңу, кома.

  КПЕ ВЕНТИЛЯЦИЯСЫНЫ Б ЗЫЛЫСТАРЫӨ Ң Ұ ОБСТРУКЦИЯЛЫ Қ  (тыныс алу жолдарыны тарылуы): ң КПЕ ВЕНТИЛЯЦИЯСЫНЫ Б ЗЫЛЫСТАРЫӨ Ң Ұ ОБСТРУКЦИЯЛЫ Қ (тыныс алу жолдарыны тарылуы): ң — тыныс алу жолдары са ылауларыны б где ң ң ө заттармен, с йы ты тармен ж не ұ қ қ ә тілмен бітелуі; — бронхоспазм; — ларингоспазм (ке ірдек б лшы ң ұ қ ет-теріні спазмы); ң — бронх шырышты абатыны ісінуі; қ ң — бронхты бездерді қ ң гиперсекрециясы; — бронхтарды ң тырты -ты қ қ деформациясы; — бронхтарды ң а па -шалы қ қ обструкциясы; — сырттан ысылуы. қ РЕСТРИКЦИЯЛЫ Қ газ алмасу айма ыны немесе тынысалу ғ ң беткейіні кішіреюі ң АРАЛАС к бнесе ө вентиляция б зылыстарыны ұ ң обструктивтік ж не ә рестриктивтік т рлері ү осарланып қ кездеседі кпе ішілік: Ө -диффузды қ фиброз; — кпе ісінуі; ө — кпедегі ө оша ты қ қ згерістер ө (ісіктік сулер, ө ателектаздар, абыну, т. б. ) қ кпе сыртылы : Ө қ -плеврада ы згерістер ғ ө (гидро-, гемо-, пневмо-торакстар); -кеуде клеткасыны ң оз- ал ышты қ ғ ғ қ абілетіні б зылуы қ ң ұ (жара ат, абыр а сынуы, қ қ ғ сколиоз, кифоз, артрит); -диафрагмалы қ б зылыс-тар (жара ат, ұ қ абыну, туа біткен қ а аулар, асцит, семіру, қ перитонит, иннер-вациясыны ң б зылуы); ұ -тыныс алу б лшы еттері-ні ұ қ ң иннервациясыны ң б зылуы (миозит, ұ дистрофия, неврит, эпилепсия, столбняк).

  Өкпенің гипервентиляциясын сипаттайтын көрсеткіштер 1. ТМК артады, гипокапния, газдық алкалоз дамиды; 2. Газдық алкалоздың Өкпенің гипервентиляциясын сипаттайтын көрсеткіштер 1. ТМК артады, гипокапния, газдық алкалоз дамиды; 2. Газдық алкалоздың компенсациясына байланысты гипокальциемия дамиды; Салдарлары: 1. 1. Гипокапния – т. а. орталығы қозуының төмендеуі – тыныс алудың салдануы (паралич); 2. 2. Гипокапния – коронарлық тамырлардың спазмы – миокард ишемиясы, инфаркты – ми тамырларының тарылуы – мидың гипоксиясы – бас айналуы – ұйқысының қашуы, мазасыздық, қорқыныш, үрей сезімдері – естен таңу; 3. 3. Гипокальциемия – аяқ, қолдың, беттің шаншылауы, ұйып қалуы, мұздауы, парестезиясы, бұлшық еттері-нің қалтырауы, тетаниясы – т. а. бұлшық еттеріңнің тетанусы – ларингоспазм – тахикардия — аритмиялар;

  АСФИКСИЯ - (грек.  aa – жо , қ sphyxis - пульс) организмде СО АСФИКСИЯ — (грек. aa – жо , қ sphyxis — пульс) организмде СО 22 к птеп жиналып алуымен ж не анда ы О ө қ ә қ ғк птеп жиналып алуымен ж не анда ы Оө қ ә қ ғ 22 -ні ауырт ж не жедел ң қ ә жеткіліксіздігімен ша ырылатын, мірге ауіпті патологиялы қ ө қ қжеткіліксіздігімен ша ырылатын, мірге ауіпті патологиялы қ ө қ қ т ншы у жа дайы ұ ғ ғт ншы у жа дайыұ ғ ғ Себептері: ірі тыныс алу жолдары ар ылы ауа туіні механикалы қ ө ң қірі тыныс алу жолдары ар ылы ауа туіні механикалы қ ө ң қ иындауы: к мей ісінуі ( адбынулы : дифтерия, қ ө қ қиындауы: к мей ісінуі ( адбынулы : дифтерия, қ ө қ қ скарлатина, ызылша; аллергиялы : сарысу ауруы, Квинке қ қ ісігі), дауыс са ылауыны спазмы, б где затты т суі, ң ң ө ң үісігі), дауыс са ылауыны спазмы, б где затты т суі, ң ң ө ң ү дар а асу, ыл ындыру, су а бату ж не т. б. ; ғ қ қ ғ ә тыныс алатын ауада ы оттек м лшеріні к рт т мендеуі; ғ ө ң ү ө ОЖЖ за ымы ж не тынысты б лшы еттерді салдануы қ ә қ ұ қ ң (полиомиелит, ботулизм, йы тат ыш, есірткі заттармен, ұ қ қ(полиомиелит, ботулизм, йы тат ыш, есірткі заттармен, ұ қ қ миорелаксанттармен улану ж не т. б. ). ә

  ФАЗАЛАРЫ: 1. 1.  Инспирациялы ентігу фазасық симпатикалы ЖЖ тонусыны жо арылауы (тахикардия, ФАЗАЛАРЫ: 1. 1. Инспирациялы ентігу фазасық симпатикалы ЖЖ тонусыны жо арылауы (тахикардия, ысымны қ ң ғ қ ңсимпатикалы ЖЖ тонусыны жо арылауы (тахикардия, ысымны қ ң ғ қ ң жо арылауы, к з арашы ыны лкеюі, алтырау); ғ ө қ ғ ң ү қ тынысалу орталы ыны озуы; ғ ң қ демалу фазасыны заруы ң ұдемалу фазасыны заруың ұ 2. Экспирациялы ентігу фазасы қ 2. Экспирациялы ентігу фазасық парасимпатикалы ЖЖ тонусыны жо арылауы (брадикардия, қ ң ғпарасимпатикалы ЖЖ тонусыны жо арылауы (брадикардия, қ ң ғ ысымны т мендеуі, арашы ты тарылуы); қ ң ө қ қ ң дем шы аруды заруы; ғ ң ұ ауыр жа дайында тыныс алу орталы ыны тежелуі. ғ ғ ң 3. Агония алды фазасы тыныс алуды то тауы; ң қ естен тану, А т мендеуі; Қ ө тамыр оз алт ыш ж не тынысалу орталы тарыны тежелуі. қ ғ қ ә қ ң 4. Агониялы фаза қ 4. Агониялы фазақ гаспинг тынысы бульбарлы тыныс алу орталы ыны салдануы, қ ғ ң ж рек 5 -15 минуттай жиырылып т рады. ү ұж рек 5 -15 минуттай жиырылып т рады. ү ұ

  Өкпелік гипертензия – бұл кіші қанайналым шеңбері тамырларындағы қысымның жоғарлауы Этиологиясы:  Эйлер-Лильестранд рефлексі, Өкпелік гипертензия – бұл кіші қанайналым шеңбері тамырларындағы қысымның жоғарлауы Этиологиясы: Эйлер-Лильестранд рефлексі, яғни альвеолалық ауада оттек қысымының азаюы кіші шеңбер артерияларының тонусының жоғарлауымен жүреді; Тамырлық арнаның редукциясы, яғни резервтік тамырлардың іске қосылмауы; Альвеолярлық қысымның жоғарлауы, обструкциялық патологиядағы тыныс шығару кезіндегі қысымның жоғарлауы қанағысын шектейді; Қан тұтқырлығының жоғарлауы, симптомдық эритроцитозға негізделген; Жүректің минуттық көлемінің жоғарлауы; Биологиялық белсенді заттар, гипоксия кезінде тамырларды тарылтатын заттар өндіріледі; Сол жақ қарыншаның систолалық және диастолалық қызметінің жеткіліксіздігі, бұл кезде Китаев рефлексі қосылып, кіші шеңбер артерияларының спазмын туғызады. Осыдан жүректің оң жақ бөлімі зорығып, гипертрофияланып, жеткіліксіздігі дамиды – бұл өкпелік жүрек деп аталады.

  КПЕЛІК ГИПЕРТЕНЗИЯӨ Біріншілік - идиопатиялы қ- идиопатиялық Екіншілік - гиперкинетикалы (ж рекішілік шунттар, митральді КПЕЛІК ГИПЕРТЕНЗИЯӨ Біріншілік — идиопатиялы қ- идиопатиялық Екіншілік — гиперкинетикалы (ж рекішілік шунттар, митральді қ ү са ылау стенозы); ң — облитерациялы ( кпені обструкциялы ж не қ ө ң қ ә рестрикциялы ауруларында, кпелік артериит); қ ө — обструкциялы ( кпе эмболиясы, кпе артериясыны қ ө ө ң- обструкциялы ( кпе эмболиясы, кпе артериясыны қ ө ө ң тромбозы); — вазоконстрикциялы (альвеолярлы гипоксия, қ қ- вазоконстрикциялы (альвеолярлы гипоксия, қ қ гиперкапния, ан ацидозы, тамыр тонусыны қ ңгиперкапния, ан ацидозы, тамыр тонусыны қ ң эндотелий-т уелді реттелуіні б зылыстары ж не ә ң ұ ә эндотелин секрециясыны , азот тоты ыны ң ғ ңэндотелин секрециясыны , азот тоты ыны ң ғ ң т мендеуі). ө

Рефераты:  &quot;Поэты и писатели Саратовского края&quot; | Творческая работа учащихся по литературе (10 класс) на тему: | Образовательная социальная сеть

Гестационды қант диабеті бар жүктілерде плацентаның морфофункциональді өзгерістері

Гестациондаы қант диабеті маңызды медико — әлеуметтік мәселе болып табылады, себебі акушерлік асқыныстардың даму қаупін жоғарлатып, ұрықтың құрсақішілік жағдайына, сонымен қоса нәрестенің денсаулығына және одан қарайғы дамуына кері әсерін тизігеді. Қазіргі уақытта плацентаның патологиялық фенотипінің постнатальді бағалануы ұрықтың қолайсыз құрсақішілік даму жағдайын анықтауына және босанғаннан кейінгі кезеңде аурудың жеке қаупін анықтай отырып, жаңа туылған нәрестелердің гетерогенді популяциясын ерте стратификациялауына көмек бере алады.

Патологиялы физиология бл, зерттейтін ылым

1.

Патологиялық физиология – бұл, зерттейтін ғылым

  1. аурулардың пайда болуы, өтуі және аяқталуының жалпы заңдылықтарын

  2. физиологиялық жағдайлардағы организмнің тіршілігін

  3. аурулардың жіктелуін және аталымдарын

  4. аурулардың клиникалық көріністерін

  5. адам организміне дәрі-дәрмектердің әсерін

2.

Патофизиологиялық тәжірибеде міндеттісі

  1. жануарларда адам ауруларын үлгілеу

  2. қызметтік көрсеткіштерді зерттеу

  3. тіндер мен ағзаларда морфологиялық өзгерістерді зерттеу

  4. биохимиялық көрсеткіштерді зерттеу

  5. аурудың клиникалық көріністерін зерттеу

3. Жануарларда үлгілеу мүмкін емес

  1. психикалық ауруларды

  2. қантты диабетті

  3. гастритті

  4. невроздарды

  5. сәулесоқ ауруын

4. Тәжірибеде аллергияны үлгілеу үшін жиі қолданылатын жануарды көрсетіңіз

A) егеуқұйрықтар

B) теңіз тышқандары

C) бақалар

D) иттер

E) тышқандар

5. Микроциркуляцияны зерттейді

A) егеуқұйрықтарда

B) теңіз тышқандарында

C) бақаларда

D) иттерде

E) тышқандарда

6. Ямагива мен Ишикава анықтады

А) фагоцитозды ашты

В) өспелер этиологиясында химиялық жайттардың рөлін дәлелдеді

С) артериалық гипертензияның орталық –ишемиялық үлгісін алды

D) өспелер этиологиясында вирустардың рөлін дәлелдеді

Е) эндогенді канцерогендерді ашты

7. Нобел сыйлығының лауреаты И.И.Мечниковтың еңбегінің маңызы

А) иммунитеттің фагоцитоздық теориясын құрды

В) өспелер этиологиясында химиялық жайттардың рөлін дәлелдеді

С) артериалық гипертензияның орталық –ишемиялық үлгісін алды

D) өспелер этиологиясында вирустардың рөлін дәлелдеді

Е) эндогенді канцерогендерді ашты

8. Нобел сыйлығының лауреаты Роустың еңбегінің маңызы

А) фагоцитозды ашты

В) өспелер этиологиясында химиялық жайттардың рөлін дәлелдеді

С) артериалық гипертензияның орталық –ишемиялық үлгісін алды

D) өспелер этиологиясында вирустардың рөлін дәлелдеді

Е) эндогенді канцерогендерді ашты

9. Қажетті лабораториялық тәжірибе бұл

  1. алынған нәтижелердің парықтығы мен дәлдігінің кепілдігі болып табылатын клиникаға дейінгі зерттеулердің нәтижелерінің болжамдары және сараптау, құжаттау, жүргізу, мониторинг, аудит, жоспарлау стандарты

  2. прибордың көмегімен алынған шама мен эталон арқылы анықталған сәйкес шама арасындағы арақатынасты көрсететін операциялар жиынтығы

  3. бекітілген параметрлердің аясында жүргізілген үрдістер тиімді және нәтижелі қамтамасыз етілетіндігі туралы құжатталған бітім

  4. барлық ерекшеліктерімен танысып қол қойғаннан кейін клиникалық зерттеуге қатысуға науқастың өз еркімен берген құжатталған рұқсаты

  5. зерттелетін материалдың ұрық дамуы ақауларын және ұрықтың қалыптыдан ауытқуын туындату қабілеттігі

10.

Рандомизация бұл таңдау үрдісі

  1. жүйелік қателігі ең аз мөлшерде болатын тест-жүйе әдісімен кенеттен таңдау үрдісі

  2. репродуктивті ағзаларға зерттелетін заттың улы әсері

  3. қандай да бір қызметтің орындалуын бірыңғай қамтамасыз ететін жазбаша құрылымдар

  4. зерттелетін заттың ұрықтың қалыпты дамуын ауытқытатын және ақаулар дамытатын қабілеті

  5. зерттелетін заттың ұрықтың өлімін тудыру қабілеті

11. Клиникалық зерттеулер, бекітілген сәйкес хаттамамен жүргізіледі

А) этика сұрақтарын бекітетін комиссиямен

В) адам құқықтары комиссиясымен

С) тәжірибені рационалды және сапалы енгізетін сарапшы комиссиямен

D) медициналық-әлеуметтік сарапшы комиссиямен

E) кафедраішілік бақылау комиссиясымен

12. Үлгіге қойылатын талаптар

  1. дертті дасытуға және оны үлгілеуге қолданылатын себеп мен жағдайдың сәйкестігі

  2. дерттің функционалдық және морфологиялық айырмашылығы

  3. сәйкес асқынулардың айырмашылығы

  4. жануарлардың бір түрін қолдану

  5. аурудың клиникалық көрінісінің әртүрлі болуы

13.

Кәмелеттік жасқа толмағандарға клиникалық зерттеулер жүргізу үшін жазбаша түрде келісімі қажет

  1. медициналық әлеуметтік сарапшы комиссия тұжырымы

  2. асырау және қамқорлық көрсету комиссиясы

  3. ата-анасының келісімі қажет емес

  4. олардың заңды қорғаушысы

  5. этикалық кеңестің қорытындысы

14. Хабарланған келісім – бұл

  1. бекітілген параметрлердің аясында жүргізілген үрдістер тиімді және нәтижелі қамтамасыз етілетіндігі туралы құжатталған бітім

  2. барлық ерекшеліктерімен танысып қол қойғаннан кейін клиникалық зерттеуге қатысуға науқастың өз еркімен берген құжатталған рұқсаты

  3. зерттелуші ретінде адамның қатысуымен жүргізілетін зерттеу

  4. әртүрлі аурулардың пайда болуы мен дамуының заңдылықтарын бекіту

  5. құжаттарды жүйелі жүргізу

15. Клиникаға дейінгі зерттеулер, ҚР ДСМ бұйрығымен қадағаланады

  1. № 697, № 575

  2. № 139, № 992

  3. № 375, №221

  4. № 1025, № 2001

  5. № 675, 705

16. Валидация – бұл

  1. бекітілген параметрлердің аясында жүргізілген үрдістер тиімді және нәтижелі қамтамасыз етілетіндігі туралы құжатталған бітім

  2. барлық ерекшеліктерімен танысып қол қойғаннан кейін клиникалық зерттеуге қатысуға науқастың өз еркімен берген құжатталған рұқсаты

  3. дәрілік заттардан басқа медициналық жаңа технологиялар, аурулардың алдын алу, диагноздау және емдеудің жаңа тәсілдері

  4. зерттелуші ретінде адамның қатысуымен жүргізілетін зерттеу

  5. әртүрлі аурулардың пайда болуы мен дамуының заңдылықтарын бекіту

17. Ауру алдына тән

  1. аурудын арнайы емес көріністерінің болуы

  1. тыныштық кезінде организмнің икемделулік тетіктерінің шектелуі

  1. жүктеме кезінде организмнің икемделулік тетіктерінің шектелуі

  2. ауруға ауысуының шарасыздығы

Е) аурудын арнайы көріністерінің болуы

18. Аурудың нышандары

  1. гомеостазды сақтау қабілеттілігі

  2. Жандүниелік сәттілік

  3. әлеуметтік сәттілік

  4. құрылымы мен қызметінің сәйкестігі

  5. организмнің қорғану-бейімделуінің төмендеуі

19. Аурудың патогенезіне қарай жіктелуіне сәйкес келеді

  1. жұқпалы аурулар

  2. Соматикалық аурулар

  3. Балалар аурулары

  4. Гинекологиялық аурулар

  5. Аллергиялық аурулар

20. Жұқпалы аурулардың даму сатыларының дұрыс бірізділігін көрсетіңіз

А)аурудың аяқталуы 4

Б)инкубациялық кезең 1

В)аурудың айқындалуы3

С)хабаршы кезең 2

  1. а, б, в, г

  2. б, а, в, г

  3. а, б, г, в

  4. б, г, в, а

  5. в, г, б, а

21.

А

урудың бейнақты белгілері тән

  1. жасырын кезеңіне

  2. хабаршы кезеңге

  3. инкубациялық кезеңге

  4. аурудың айқындалу кезеңіне

  5. аурудың аяқталуына

22. Аурудың барлық белгілерінің болуы тән

  1. жасырын кезеңіне

  2. хабаршы кезеңіне

  3. инкубациялық кезеңіне

  4. аурудың айқындалу кезеңіне

  5. аурудың аяқталуына

23. Жұқпалы аурулардың әйгіленімсіз кезеңі аталады

А) хабаршы кезең

В) инкубациялық кезең

С) аурудың айқындалуы

D) қайталану

Е) уақытша оңалу

24.Аурудың арнайы белгілері байланысты

  1. аурудың себептеріне

  2. ауру дамуына септесетін жағдайларға

  3. ауру дамуына кедергі жасайтын жағдайларға

  4. организмнің реактивтілігіне

  5. науқастың жасына.

25. Аурудың жіті өтуінің ұзақтығы

  1. 4 күнге дейін

  2. 5 — 14 күн

  3. 15 — 40 күн

  4. бірнеше ай

Е) жылдар бойы

26. Ағза құрылымының өзгеруімен сипатталатын аурудың аяқталуын атайды

  1. толық сауығу

  2. жартылай сауығу

  3. өлім

  4. ремиссия

  5. созылмалы түрге ауысуы

27.Құрылымның тұрақты ақауы – бұл

  1. дерттік үрдіс

  2. ауру

  3. дерттік әсерленіс

  4. дерттік жағдай

Е) ауру алды

28. Біртектес дерттік үрдістерге жататыны

  1. буынның қозғалмай қалуы

  2. қызба

  3. көз күйігі әсерінен соқырлық

  4. тісті жұлғаннан кейінгі жағдай

Е) отитпен ауырғаннан кейінгі кереңдік

29. Дерттік жағдайға мысал болады

  1. гемартроз салдарынан дамитын шорбуын

  2. қызба

  3. қабыну

  4. аллергия

  5. миелолейкоз

30 . Біртектес дерттік үрдіске жатады

  1. анемия

  2. лейкоцитоз

  3. қосжармалы тесіктің тарылуы

  4. гипоксия

  5. пневмония.

31. Дерттік жағдайға жататыны

  1. қызба

  2. аллергия

  3. артериялық гиперемия

  4. қабыну

  5. өңештің тыртықты өзгерістері

32. Көз күйігі немесе жарақат әсерінен соңғы зағиптық мысал болады

  1. дерттік үрдіске

  2. ауруға

  3. дерттік жағдайға

  4. дерттік әсерленіске

  5. аурудың симптомына

33. Жағымсыз эмоция әсерінен АҚ қысқа мерзімдік төмендеуі бұл

  1. дерттік үрдіс

  2. дерттік жағдай

  3. дерттік әсерленіс

  1. ауру

  1. ауру әйгіленімі

34.

Өлу кезеңдерінің дұрыс бірізділігі:

  1. агония алды, ақтық үзіліс,агония, клиникалық өлім, биологиялық өлім

  2. ақтық үзіліс, агония алды, агония, клиникалық өлім, биологиялық өлім

  3. агония алды, агония, ақтық үзіліс, клиникалық өлім, биологиялық өлім

  4. агония алды, ақтық үзіліс, агония, биологиялық өлім, клиникалық өлім

  5. агония алды, агония, клиникалық өлім, ақтық үзіліс, биологиялық өлім

35. Жанталасқа тән

  1. мәйіттің сіресуі

  1. тыныстың болмауы

  1. сана-сезімнің болмауы

  2. өліктік дақтардың пайда болуы

  3. рефлекстің күшеюі

36.

Клиникалық өлімнің белгілері

  1. сирек үстіртін тыныс

  2. сирек пульс

  3. сана-сезімнің алжасуы

  4. АҚ тез төмендеуі

Е) тыныс және жүрек соғуының тоқтауы, рефлекстердің жоғалуы

37. Қалыпты жағдайда клиникалық өлімнің ұзақтығы

  1. 1 -1,5 мин

  2. 5 – 6 мин

  3. 30 – 60 мин

  4. 1 – 2 сағ.

  5. 2 тәулік

38.

Өлімнің кайтымсыз кезеңі

  1. клиникалық өлім

В) жалған өлім (жүрек қарыншаларының фибрилляциясы)

С) агония алды

  1. агония

Е) биологиялық өлім

39. Клиникалық өлім кезінде жасушалар тіршілігі, нәтижесінде сақталады

  1. сыртқы тыныстың

  2. қанайналымының

  3. тотығулық фосфорланудың

  4. анаэробтық гликолиздің

  5. тіндік тыныстың

40.

Қайта тірілту шаралары кешенінің алғашқысы болады

    1. мый қыртысы қызметін қалпына келтіру

    2. ацидозбен күресу

    3. бауыр және бүйрек қызметін қалпына келтіру

    4. гипоксияны жою

    5. жүрек және тыныс орталығының қызметін қалпына келтіру

41.

Аурудың пайда болуына

  1. бір себептің әсері жеткілікті

  2. себеп болмаса да жағдайлар жиынтығы қажет

  3. ауруды туындататын себеп те, септік жағдай да қажет

  4. себептер жиынтығы әсер етуі қажет

  5. тұқым қуалауға бейімділік мндетті түрде қажет

42. Ятрогенді аурудың себебі

  1. жұқпа

  2. дәрігердің қателігі

  3. науқастың қателігі

  4. организм реактивтілігінің төмендеуі

  5. шектен тыс күшті патогенді әсер

43.

Тұқым қуалаушылықтың этиологиядағы маңызы

  1. ауру тек себебі бола алады

  2. ауру пайда болуының тек жағдайы бола алады

  3. ауру пайда болуының себебі де, жағдайы да бола алады

  4. этиологияда ешқандай маңызы жоқ

  5. тек ауру патогенезінде маңызы бар

44. Бір топ саяхатшы нөсер жаңбыр астында қалды. Бір күннен кейін біреуі пневмониямен ауырды. Аурудың себебін анықтаңыз.

А) мұздау

В) жұқпа

С) гипоксия

D) организм төзімділігінің төмендеуі

Е) жүктемелік зорығу

45. Гипертониялық ауру, жүректің ишемиялық ауруы жатады:

  1. нағыз тұқым қуалайтын ауруларға

  2. полигендік ауруларға

  3. тек сыртқы орта әсерінен дамитын ауруға

  4. моногендік ауруларға

  5. хромосомдық ауруларға

46.

Көп себептік ( полигендік ) ауруларға жатады

  1. фенилкетонурия

  2. Даун ауруы

  3. гемофилия

  4. орақ тәрізді жасушалы анемия

  5. жүректің ишемиялық ауруы

47.

Полигендік ауруларға жатады

  1. альбинизм

  2. фенилкетонурия

  3. гемофилия А

  4. дальтонизм

  5. атеросклероз

48. Аурудың даму жолдарын зерттеу мына сұраққа жауап береді

  1. ауру неге пайда болды?

  2. ауру пайда болуының себебі не?

С) ауру дамуына не септеседі?

D) ауру дамуына не кедергі келтіреді?

E) ауру қалай, қайтіп дамиды?

49. Патогенездің бастапқы тізбегібұл

  1. алғашқы зақымдану

  2. аурудың асқынуы

  3. созылмалы түрге ауысуы

  4. салдарлық зақымдану

  5. кері айналып соғу шеңберін түзуі

50.

Жасушалық деңгейдегі зақымдану мысалы

  1. орақ тәрізді жасушалы анемия кезінде глобиннің бета-тізбегіндегі глутамин қышқылының валинге алмасуы

  2. иммундық тромбоцитопения

  3. қантты диабет кезінде вазопрессин түзілуінің бұзылуы

  4. гемофилия А кезінде VIII жайттың тұқымқуатын тапшылығы

  5. жүрекшелік-қарыншалық тесіктің тарылуы

51.

Молекулалық деңгейдегі зақымданудың мысалы

  1. иандаушы сәуленің әсерінен белсенді радикалдың түзілуі

  2. аллергиялық серпілістердің цитотоксиндік түрі

  3. аутоиммундық гемолиздік анемия

  4. митралды қақпақшаның жеткіліксіздігі

  5. атриовентрикулалық тесіктің тарылуы

52. Ағза деңгейіндегі зақымданудың мысалы

  1. орақ тәрізді жасушалы анемияда глобиннің бета- тізбегінде глутамин қышқылының валинге ауысуы

  2. иммундық тромбоцитопения

  3. қантсыз диабетте вазопрессин түзілуінің бұзылуы

  4. гемофилии А кезінде VIII қан ұю жайтының тұқымқуатын тапшылығы

  5. атриовентрикулалық тесіктің тарылуы

53. Патогенездің негізгі тізбегі– бұл

  1. патогенездің басқа барлық тізбектерін өрістететін тізбек

  2. патогенездің бастапқы тізбегі

  3. алғашқы зақымдану

  4. салдарлық зақымдану

  5. патогенездің тізбектерінің арасында теріс кері байланыстың қалыптасуы

54. Аурулар патогенезіндегі кері айналып соғу шеңбері– бұл

  1. аурудың өршу және ремиссия кезеңдері бар созылмалы түрге ауысуы

  2. аурудың қайталануы

  3. аурудың үдеуіне септесетін, патогенездің жекелеген тізбектері арасында, оң кері байланыстың пайда болуы

  4. патогенездің негізгі тізбегі

  5. аурудың асқынуы

55.

Физиология шитовидной железы. реферат. медицина, физкультура, здравоохранение. 2021-12-10

Введение

Железы внутренней секреции
(эндокринные, инкреторные) — общее название желез, продуцирующих активные
вещества (гормоны) и выделяющие их непосредственно во внутреннюю среду
организма. Свое название железы внутренней секреции получили из-за того, что
они не имеют выводных протоков, поэтому образуемые ими гормоны выделяются
непосредственно в кровь. К железам внутренней секреции относятся гипофиз,
щитовидная железа, паращитовидные железы, надпочечники.

Кроме этого существуют железы,
одновременно осуществляющие выделение веществ во внутреннюю среду организма
(кровь) и в полости организма (кишечник) или наружу, т.е. осуществляющие
эндокринную и экзокринную функции. К таким железам, одновременно осуществляющим
как внешнесекреторную, так и внутрисекреторную функции, относится поджелудочная
железа (гормоны и поджелудочный сок, участвующий в пищеварении), половые железы
(гормоны и репродуктивный материал — сперматозоид и яйцеклетка). Однако по
установившейся традиции эти смешанные железы также относят к железам внутренней
секреции, в совокупности объединенным в эндокринную систему организма. К
железам смешанной секреции также относят вилочковую железу и плаценту,
сочетающих выработку гормонов с неэндокринными функциями.

При помощи гормонов, вырабатываемых
железами внутренней секреции, в организме осуществляется гуморальная (через
жидкие среды организма — кровь, лимфу) регуляция физиологических функций, а так
как все железы внутренней секреции иннервируются нервами и их деятельность
находится под контролем центральной нервной системы, то гуморальная регуляция
подчинена нервной регуляции, вместе с которой она составляет единую систему
нейрогуморальной регуляции.

1.     
Анатомия и физиология щитовидной железы

Щитовидная железа — это непарная,
самая крупная из желез внутренней секреции. Располагается в переднем отделе
шеи, сбоку и спереди от гортани и трахеи, как бы охватывая их. Железа имеет
форму подковы с вогнутостью, обращенной кзади, и состоит из двух неодинаковых
по величине боковых долей: правой доли, lobusdexter, и левой доли,
lobussinister, и соединяющего обе доли непарного перешейка щитовидной железы,
isthmusglandulaethiroidea. Перешеек может отсутствовать, и тогда обе доли
неплотно прилегают одна к другой.

Форму щитовидной железы можно
сравнить с буквой «Н» или формой бабочки, причем нижние рога короткие и
широкие, а верхние — высокие, узкие и слегка расходящиеся.

В среднем, щитовидная железа
взрослого человека весит 12-25 г. и 2-3 г. у новорожденного. Размеры каждой
доли составляют 2,5-4 см в длину, 1,5-2 см в ширину и 1-1,5 см — толщины. Объём
до 18 мл у женщин и до 25 мл у мужчин считается нормальным. Вес и размер
щитовидной железы индивидуален. Так, у женщин возможны небольшие отклонения в
объёме в связи с беременностью или менструальным циклом.

Щитовидная железа — железа
внутренней секреции, в клетках которой — тироцитах — вырабатываются два гормона
(тироксин, трийодтиронин), контролирующие обмен веществ и энергии, процессы
роста, созревания тканей и органов. C-клетки (парафолликулярные), относящиеся к
диффузной эндокринной системе, секретируют кальцитонин — один из факторов,
регулирующих обмен кальция в клетках, участник процессов роста и развития
костного аппарата (наряду с другими гормонами). Как избыточная (гипертиреоз,
тиреотоксикоз), так и недостаточная (гипотиреоз) функциональная активность
щитовидной железы является причиной разнообразных заболеваний, некоторые из
которых могут вызвать побочные эффекты в виде системной дистрофии или ожирения.

ара анды мемлекеттік медицина Қ ғ университеті Патологиялы

Схема анатомических взаимоотношений
щитовидной железы с трахеей и гортанью:

— трахея;

— правая доля щитовидной железы;

— долька;

— перешеек;

— пирамидальная доля;

— подвешивающая связка;

— перстневидный хрящ;

— перстне-щитовидная мышца;

— средняя перстне-щитовидная связка;

2.     
Кровоснабжение и иннервация щитовидной железы

Кровоснабжение железы
весьма обильное, осуществляется двумя верхними (лат.
arteriathyroideasuperior), отходящими от
наружной сонной артерии (лат.
arteriacarotisexterna), и двумя
нижними щитовидными артериями (лат.
arteriathyroideainferior), отходящими от
щито-шейного ствола (лат.
truncusthyrocervicalis) подключичной артерии (лат. arteriasubclavia).

Верхние щитовидные артерии
называются краниальными щитовидными артериями (arteriathyroideacranialis), а
нижние — каудальными щитовидными артериями (лат. arteriathyroideacaudalis).
Примерно у 5% людей имеется непарная артерия (лат. arteriathyroideaima),
отходящая непосредственно от дуги аорты (может также отходить от плечеголовного
ствола (лат. truncusbrachiocephalicus), подключичной артерии (лат. A.
subclavia), а также от нижней щитовидной аретерии (лат. A. thyroideainferior).
Она входит в щитовидную железу в области перешейка или нижнего полюса железы.

Ткань щитовидной железы также
кровоснабжается малыми артериальными ветвями передней и боковой поверхности
трахеи. Внутри органа сплетены все малые ветви щитовидных артерий. После того,
как артериальная кровь отдаст питание и кислород тканям щитовидной железы, она,
забрав углекислоту, гормоны и другие метаболиты собирается в маленьких венах,
которые сплетены под капсулой щитовидной железы.аким образом, венозный отток
осуществляется через непарное щитовидное сплетение (лат.
plexusthyroideusimpar), открывающееся в плечеголовные вены (лат.
venabrachiocephalica) через нижние щитовидные вены (лат.venathyroideainferior).

Находящаяся между клеток щитовидной
железы межтканевая жидкость (лимфа) течёт по лимфатическим сосудам в
лимфатические узлы. Этот лимфатический отток щитовидной железы обеспечен хорошо
устроенной системой лимфатических сосудов. Между отдельными лимфатическими
сосудами и узлами находится много разветвлений. Лимфатические сосуды впадают в
регионарные лимфатические узлы, локализующиеся вдоль внутренних яремных вен
(лат. venajugularisinterna). Лимфа одной боковой доли может достигнуть
подсоединенные лимфатические узлы другой боковой доли через лимфатические узлы,
находящиеся перед трахеей. Пути лимфооттока имеют значение в онкологии (раковые
клетки могут метастазировать с током лимфы).

Щитовидная железа имеет как
симпатическую, так и парасимпатическую иннервацию. Она осуществлена нервными
волокнами вегетативной нервной системы.

Волокна симпатической иннервации
происходят из верхнего шейного ганглия (лат. ganglioncervicaesuperius) и
образуют верхние и нижние щитовидные нервы.

Парасимпатическая иннервация
осуществляется ветвями блуждающего нерва (лат. nervusvagus) — верхним гортанным
и возвратным гортанным нервами (лат. nervuslaryngeus).

Вне капсулы по задней поверхности
щитовидной железы располагаются несколько паращитовидных (околощитовидных)
желез. Количество желёз индивидуально, чаще четыре, они весьма малы, общая
масса их составляет 0,1-0,13 г. Секретируют паратгормон регулирующий содержание
солей кальция и фосфора в крови, при недостатке этого гормона нарушается рост
костей, зубов, повышается возбудимость нервной системы (возможно развитие
судорог).

3.      Гормоны,
вырабатываемые щитовидной железой

Щитовидная железа секретирует два
йодосодержащих гормона — тироксин (Т4) и трийодтиронин (Т3) и один пептидный
гормон — кальцитонин. Тироксин и трийодтиронин синтезируются в апикальной части
тиреоидного эпителия и частично в интрафолликулярном пространстве, где
накапливаются, включаясь в состав тиреоглобулина. Кальцитонин (тиреокальцитонин)
вырабатывается С-клетками щитовидной железы, а также паращитовидными железами и
вилочковой железой.

Итак, щитовидная железа продуцирует
гормоны, в состав которых входит йод:

·        Тироксин (Т4) —
основной гормон щитовидной железы — участвует в регуляции энергетического
обмена, синтеза белка, роста и развития. Увеличение выделения этого гормона
наблюдается при базедовой болезни, когда повышается температура тела, человек
худеет, несмотря на то, что потребляет большое количество пищи. У него
повышается артериальное давление, появляются тахикардия (учащение частоты
сердечных сокращений), мышечная дрожь, слабость, усиливается нервная
возбудимость. Щитовидная железа при этом может увеличиваться в объеме и
выступать на шее в виде зоба.

При недостаточной деятельности
щитовидной железы возникает микседема (слизистый отек) — заболевание, которое
характеризуется понижением обмена веществ, падением температуры тела,
замедлением пульса, вялостью движений. Масса тела увеличивается, кожа
становится сухой, отечной. Причиной этого заболевания может быть или
недостаточная активность самой железы, или недостаток в пище йода. В последнем
случае йодная недостаточность компенсируется путем увеличения самой железы,
вследствие чего развивается зоб.

Если недостаточность функции железы
проявляется в детском возрасте, то развивается болезнь — кретинизм. Дети,
страдающие этим заболеванием, слабоумны, у них задерживается физическое
развитие.

·        Трийодтиронин (Т3)
— щитовидной железой секретируется не более 20%. Остальная часть Т3 образуется
путем дейодирования вне щитовидной железы. Этот процесс обеспечивает почти 80%
Т3, образующегося за сутки. Внетиреоидное образование Т3 из Т4 происходит в
тканях печени и почек.

·        Кальцитонин (не
содержит йод) — вырабатывается парафолликулярными клетками щитовидной железы.

Органами-мишенями для кальцитонина
является костная ткань (остеокласты) и почки (клетки восходящего колена петли
Гентле и дистальных канальцев). Под влиянием кальцитонина тормозится активность
остеокластов в кости, что сопровождается уменьшением резорбции костей и
снижением содержания кальция и фосфора в крови. Кроме того,
кальцитонинувеличивает экскрецию почками кальция, фосфатов, хлоридов.

4.      Методы
исследования щитовидной железы

Обследование больных с патологией
щитовидной железы включает клинические, лабораторные методы оценки
функциональной ее активности, а также методы прижизненного (дооперационного)
исследования структуры железы.

Методы прижизненной оценки структуры
железы включают компьютерную томографию, ультразвуковую диагностику,
радионуклидное сканирование и сцинтиграфию, дающие информацию о топографии,
размерах и характере накопления радиофармацевтического препарата различными
участками железы, а также пункционную (аспирационную) биопсию с последующей
микроскопией пунктата.

5.     
Патология и пороки развития щитовидной железы

Клинические проявления заболеваний
щитовидной железы обусловлены либо избыточной или недостаточной продукцией
тиреоидных гормонов, либо избыточной продукцией кальцитонина и простагландинов,
а также симптомами сдавления тканей и органов шеи увеличенной железы без
нарушений продукции гормонов (эутиреоз).

Выделяют пять степеней увеличения
размеров щитовидной железы:

О степень — железа не видна при
осмотре и пальпаторно не определяется;

I степень — при глотании виден
перешеек, который определяется пальпаторно или пальпируется одна из долей
железы и перешеек;

II степень — пальпируются обе доли,
но при осмотре контуры шеи не изменены;

III степень — щитовидная железа
увеличена за счет обеих долей и перешейка, видна при осмотре в виде утолщения
на передней поверхности шеи (толстая шея);

IV степень — зоб больших размеров,
нерезко асимметричный, с признаками сдавления близлежащих тканей и органов шеи;

V степень — зоб чрезвычайно больших
размеров.

Известны следующие пороки развития
щитовидной железы:

Аплазия (отсутствие) щитовидной
железы — встречается редко, обусловлена нарушением дифференцировки
эмбрионального зачатка тиреоидной ткани: обнаруживается в раннем детском
возрасте на основании клинической картины тяжелого врожденного Гипотиреоза.

Врожденная гипоплазия щитовидной
железы — развивается вследствие недостатка йода в организмы матери, клинически
проявляется кретинизмом и задержкой физического развития ребенка.

Основной вид лечения обоих патологических
состояний — пожизненная заместительная гормонотерапия.

При сохранении щитоязычного протока
часто образуются срединные кисты и свищи шеи, а также зоб корня языка,
подлежащие удалению.

Смещение зачатка железы в
средостение приводит к развитию загрудинного зоба или опухоли. Источником их
формирования могут быть также дистопированные в стенку трахеи, глотки,
миокарда, перикарда очаги тиреоидной ткани.

Повреждения щитовидной железы
встречаются крайне редко, обычно они сочетаются с травмами других органов шеи.
Как правило, повреждения открытые, сопровождаются обильным кровотечением,
требуют неотложной хирургической помощи. Закрытые повреждения наблюдаются при
сдавлении шеи (например, петлею при суицидной попытке), проявляются
формированием гематомы.

6.      Заболевания
щитовидной железы. Опухоли

Среди болезней щитовидной железы
наиболее распространены Зоб диффузный токсический и аутоиммунный тиреоидит,
которые рассматриваются как типичные аутоиммунные заболевания со сходным
патогенезом, но различной клинической картиной, часто встречаются у кровных
родственников.

Группа инфекционно-воспалительных
заболеваний железы объединяет разные по клиническим проявлениям патологические
состояния, характеризующиеся общими симптомами, связанными со сдавлением
окружающих ее тканей и органов.

Основной принцип печения заключается
в удалении доли железы, в которой располагается опухоль (гемитиреоидэктомия).
Прогноз после хирургическою лечения аденом благоприятный.

Злокачественные опухоли щитовидной
железы чаще всего представлены различными формами Рака и составляют 0,5-2,2%
среди всех злокачественных новообразований. Другие виды злокачественных
опухолей встречаются реже.

К предопухолевым заболеваниям
относят узловой и смешанный зоб, а также аденомы железы. Развитию рака
способствуют высокий уровень секреции тиреотропного гормона гипофиза
(наблюдается чаще у людей, живущих в эндемичных по зобу зонах) и рентгеновское
или другое облучение области головы и шеи, верхнего средостения, проведенные с
диагностической и (или) лечебной целью в детском и юношеском возрасте.

Особое значение в развитии рака
щитовидной железы имеет сочетание внешнего облучения указанных областей с внутренним
облучением инкорпорированными радионуклидами йода при загрязнении окружающей
среды радиоактивными веществами.

Диагноз рака щитовидной железы очень
труден при наличии длительно существующего зоба или аденомы, ведущими
признаками озлокачествления которых являются быстрое их увеличение, уплотнение,
появление бугристости, а затем и ограничение смещаемости железы. Окончательный
диагноз устанавливают лишь при цитологическом или гистологическом исследовании.

При «скрытом раке» наряду с
определением уровня кальцитонина (медуллярный рак) завершающим этапом
диагностики нередко является широкое обнажение и ревизия щитовидной железы.
Дифференциальный диагноз опухолей основывается на клинических и
рентгенологических данных, результатах сканирования железы, ультразвукового
исследования и компьютерной томографии, прицельной пункции опухоли и
последующею цитологического исследования пунктата.

Профилактика рака железы направлена
в первую очередь на лечение зоба и доброкачественных опухолей, исключение
рентгеновского облучения и лучевой терапии области щитовидной железы у детей и
подростков, предупреждение попадания с пищей и водой в организм радионуклидов
йода. В раннем выявлении рака большая роль отводится диспансеризации больных с
различными формами зоба и их хирургическому лечению, а также обследованию
кровных родственников больных, страдающих медуллярным раком, особенно в случаях
синдрома Сиппла и синдрома неврином слизистых оболочек в сочетании с
аденоматозом эндокринных желез.


Заключение

Щитовидную железу можно назвать
дирижером всей эндокринной системы. Также, как и другие эндокринные железы
(эпифиз, гипоталамус, гипофиз, поджелудочная железа, парные надпочечники и
половые железы), щитовидная железа выделяет продукты своей деятельности
непосредственно в кровяное русло.

Именно поэтому она называется
железой внутренней секреции, или эндокринной, в отличие от других, называемых
железами внешней секреции, так как они выделяют биологически активные продукты
жизнедеятельности (ферменты) во внешнюю среду через протоки. Это все
пищеварительные железы (печень, поджелудочная железа и др.).

Железы внутренней секреции играют
огромную роль в обмене веществ, то есть в обеспечении жизни и здоровья
организма. Именно благодаря продуктам, выделяемым ими в кровь — гормонам, —
обеспечиваются в организме процессы усвоения пищи, ее энергетической
трансформации, роста и развития организма, накопление мышечной массы,
кроветворения, нервной и психической деятельности и иммунитета.

Все эндокринные железы организма
теснейшим образом связаны одна с другой и при сбое работы одной из них —
увеличении или уменьшении количества выделяемого гормона — нарушается работа
всех других желез, ведь каждая из них получает немедленно информацию о работе
своих «коллег» через омывающую ее кровь. К тому же качество и количество
гормонов крови немедленно отражается на нервно-психическом и физическом статусе
человека.

Известно, что при недостаточной
работе одной или нескольких желез внутренней секреции наступают тяжелые
физические и психические дефекты, ведущие к инвалидности (гипофизарный нанизм —
карликовость, кретинизм, бесплодие, Аддисонова болезнь).

Щитовидная железа в этом ансамбле
эндокринных желез играет роль дирижера. Она регулирует основной обмен —
окисление пищи, теплообразование, то есть превращение пищи, принятой нами, в
энергию или накопление этой энергии в виде жировых отложений.

щитовидный железа патология
заболевание


Список литературы

1. Брейдо И.С. Хирургическое лечение заболеваний щитовидной
железы, Л., 1979;

. Патологоанатомическая диагностика опухолей человека, под ред.
Н.Д. Краевского и др., М., 1989;

. Пачес А.И. и Пропп P.M. Рак щитовидной железы, М., 1984;

. Пинский С.Б. Калинин А.П. и Кругляков И.М. Редкие заболевания
щитовидной железы, Иркутск, 1989.

Рефераты:  Стерилизация. Виды. Методы. Реферат. Медицина, физкультура, здравоохранение. 2015-10-13
Оцените статью
Реферат Зона
Добавить комментарий